دل غلط مى كند تنگ كسى بشود.

آدميزاد بعضى وقتها دلش براى كسى، براى دوستى تنگ می‌شود.

اما، بايد خفه شود و بزند توى سر دلتنگى و خودش را سبك نكند!

دل غلط مى‌كند تنگ كسى بشود.

نامه ای که نوشته نشد، هیچ وقت…

"The Letter I Left Unwritten" by: "nerdynotdirty"

خوشی پیش از مرگ

این روزها، الکی خوبم. خوشم. نمی‌دانم چرا. می دانم‌که نباید باشم. ولی هستم.

شاید خوشی پیش از طغیان باشد. شاید هم نه. انگار بی‌تفاوتیست به همه چیز. نمی‌دانم حال خودم را زیاد…

بیشتر از هر چیز، ذهنم خالی است. از همه چیز. مخصوصن از سوال. سوالهای بی جواب.

روزهای خوبیست؛ و می‌دانم که انفجاری در راه است…

یادت باشد مرد…

حواسم باید باشد این روزها، که انرژی بدهم به خودم. به هر طریق ممکن. به هر وسیله ای که می شود.

یادم باید باشد که کم نیاورم. که دپرس نشوم. که زه نزنم زیرش.

می دانم که پاییز است،می دانم که غم و غصه دارم. یادم هست که دلم شکسته. به خاطر دارم که زخمی شده ام از زندگی. می دانم که توهین شده بهم.

اما، مهم است، یادم باشد که دارم پوست می اندازم.

همه اینها یادم باشد و یادم باشد که حق ندارم بنشینم. نباید بایستم. باید بروم همچنان و به هر راهی و بهانه ای که شده دپرس نشوم.

نباید کم بیاورم این روزها… یادم باشد!

سوء تفاهم

باید قبول کنم همه چیز بر مبنای یک سوءتفاهم اتفاق افتاد. چیزی که من برداشت کرده بودم و فکر می‌کردم، آن چیزی نبود که اتفاق می‌‌افتاد و اصلن قرار هم نبود که ربطی به من داشته باشد. باید می‌فهمیدم فاصله من، خیلی بیشتر از چند قدمی‌ست که فکر می‌کنم.

اشتباهی بود که من در برداشتم داشتم و باعث آزار خودم و دیگران شدم. باید زودتر از اینها می‌فهمیدم که کجای رابطه ایستاده‌ام. که دیر فهمیدم.

بابتش باید عذرخواهی کنم. عذر می‌خواهم. ببخشید که برداشتم کلن اشتباه بود و آزارتان دادم با رفتار نسنجیده‌ام.

من هیچ‌کدام از آن‌ها نشدم

دیگر نه آرزویی دارم و نه کینه‌ای. آنچه که در من انسانی بود از دست دادم، گذاشتم گم بشود، در زندگانی آدم باید یا فرشته شود یا انسان و یا حیوان، من هیچ‌کدام از آن‌ها نشدم، زندگانیم برای همیشه گم شد. من خودپسند، ناشی و بیچاره به دنیا آمده بودم، حال دیگر غیرممکن است که برگردم و راه دیگری در پیش بگیرم. دیگر نمی توانم دنبال این سایه‌های بیهوده بروم، با زندگانی گلاویز بشوم، کشتی بگیرم. شماهایی که گمان می‌کنید در حقیقت زندگی می‌کنید، کدام دلیل و منطق محکمی در دست دارید؟ من دیگر نمی‌خواهم نه ببخشم و نه بخشیده بشوم، نه به چپ بروم و نه به راست. می‌خواهم چشم‌هایم را به آینده ببندم و گذشته را فراموش بکنم.

زنده‌به‌گور / صادق هدایت

از اینجا +

برمی‌گردم به غار…

توى زندگی‌ام از يك لحاظى دوره‌هاى تكرارى داشته‌ام، يك دوره پر شر و شور و شلوغ و سرشار از انرژى و فعاليت و اينها، و بعد، يك دوره زندگى آرام و خلوت و سر كردن در غار تنهايى.
يكى دوسال پيش بود كه آرام آرام دوره غارنشينى تمام شد و آمدم توى جامعه و آشنا شدم با آدمهاى جديد و روابط جديد.
اين دوره نكات جالبى داشت برايم و چيزهاى خوبى فهميدم. شايد مهمترينش اين باشد كه انگار با اين حماقت و ساده لوحى ذاتى، خيلى نمی‌توانم دوام بياورم در سيستم و بين مردم!
دوره شلوغى را گذرانده‌ام و وقت بازگشت به غار رسيده، شايد براى هميشه…

تنهايى…

تنهايى، يك حس نيست، موقعيت نيست، سرنوشت است…

هنوز می ترسم…

وقتی از آخرین سفرم به قبرس برگشتم، یه پست نوشتم، ولی جرات نکردم منتشر کنم، نه از باب تند بودن، نه، به خاطر احساستم نسبت به یک آدم!

ماه ها گذشته و من خیلی زور زدم که احساساتم را سرپوش بگذارم رویش و منحرفش کنم که یک موقع نکند بد بشود روزگارش و اینها…

نمی دانم حالا وقتش هست که منتشر بشود یا نه، هنوز می ترسم…

روزمره ها – 36

هیچ چیزی ندارم برای گفتن این روزها، حتی غر زدنم هم نمی آید…

خسته ام و سردرگم…

"we are all going to die" by: teenslasher