بالماسکه ادبی، یا چگونه پنهانی غر بزنیم!

آدمیزاد است دیگر، هی دلش می گیرد، هی می خواهد غر بزند، هی می خواهد ناله کند، چس ناله کند، یکی بیاید بگوید چه مرگت است و تو فقط غر بزنی و طرف اصلا نه نظر بخواهد بدهد و نه نصیحت بکند و نه بگوید که “آخی، نازییی” و فقط گوش کند و بعد، دوتا سیگار روشن کند و با هم سیگار بکشید و هیچی نگوید و بعد هم بلند شود برود. توی این شبکه های اجتماعی (لعنت بر مزیدی) هم که تا یه چیزی بشود همه خبر دار می شوند و نمی شود که پنهان بمانی.

به قول مقامر، یک “بالماسکه ادبی” نیاز داریم، یک وبلاگی، سوراخی، چیزی که تویش پنهان غر بزنیم، بی آنکه شناخته بشویم. برویم یه غار تنهایی پنهانی بسازیم برای خودمان!