تمام که می‌شود حرف‌هایش، کیفم را برمی‌دارم و می‌زنم بیرون. پیاده می آیم تا بر چمران. دوباره پیاده تا پارک لاله. دوباره پیاده تا هفت تیر و پیاده و پیاده گز می‌کنم خیابا‌ن‌ها را و دفترچه تلفنم را بالا و پایین می‌کنم که به کی زنگ بزنم وسط این همه بی کسی و بدبختی.

هیچ کسی نیست. هیچ کس نیست که درست وقتی توی گل گیر کرده‌ای و نیاز داری که دستت را بگیرد و بگوید که هستم باهات. که هوایت را داشته باشد. که بفهمد گاهی با همه محکم بودن، نیاز هست که کمک بشود بهت. که بعضی وقت‌ها آدم‌ها تنهایی کاری نمی‌توانند بکنند.

دو تا ژلوفن می‌خورم با دو تا ادویل و یک قلپ چیز، که سردرد و دندان درد و مغز دردم را آرام کند؛ بعد بیست و چهار ساعت بی‌خوابی. معده‌ی خالی‌ام از این همه قرص به فریاد می‌آید. یک ساندویچی پیدا می‌کنم و آشغالی می‌ریزم تویش که خفه شود. نیم ساعت نشده حالت تهوع می‌گیرم. سرراه از داروخانه ب-6 می‌گیرم و می‌اندازم بالا. تا به خانه برسم فشارم افتاده کف پایم. چایی نبات درست می‌‌کنم و می‌خورم. تلفن که زنگ می‌خورد ضربان قلبم می‌رود روی هزار و دو هزار. قرص نارنجی کوچکی از توی کیفم پیدا می‌کنم و می‌اندازم بالا و پشتش هم دو قلپ چیز و گوش می‌کنم به منشی محل کارم که خبرهای بد را مخابره می‌کند. بی‌شرف جوری با خونسردی حرف می‌زند و ناز می‌دهد به صدایش که حالم بد می‌شود.

دراز می‌کشم روی کاناپه‌ی قرمز رنگ خاک گرفته‌ام.

چشمانم هنوز باز است و هنوز خوابم نبرده که کابوس‌ها هجوم می‌آورند. دست و پایم و زبان و فک و همه و همه چیز قفل می‌شود. فقط ناله می‌کنم از ته گلو. یادم می‌آید که دیگر نیستی که تکانم دهی و نجاتم دهی از این گودالی که می‌افتم تویش. به هر زحمتی که هست دستم را تکان می‌دهم و وحشت اطراف را پس می‌زنم.

می‌نشینم و تلوزیون را روشن می‌کنم و هی کانالها را بالا می‌روم و پایین. از آن همه قرص سرگیجه گرفته‌ام. دستم می‌رود به موبایل و دفترچه تلفنش را باز می‌کنم و به حرف ج نرسیده پرتش می‌کنم آن ور. می‌دانم که هیچ کسی از توی آن تلفن لعنتی در نمی‌آید.

آدم‌های توی تلفن، فقط شماره‌اند و نهایتن یک “خوبی” و “خوبم”. تویشان آدم واقعی در نمی‌آید که بنشیند کنارت و بگوید تعریف کن ببینم و تو تعریف کنی و بعد بگوید، خب، بلند شو برویم قدم بزنیم و ببینیم که چه باید بکنیم.

می‌ترسم بخوابم. همانجور نشسته خوابم می‌برد. تلفن که زنگ می‌زند و بیدارم می‌کند، ظهر شده است دیگر. معلوم است که خبر بد دیگری در راه است. حسم هیچ وقت اشتباه نمی‌کند…

این دفعه بدتر از همیشه بود.

* پ ن: ای معامله‌های سرگردان! من اینجایم. راهتان را گم نکنید یک وقت!

* پ ن: حوصله‌ی نصیحت ندارم.

ببین، من نمی‌فهمم این “احسن الحال” که می‌گن یعنی چی. تو این دنیایی که ما زندگی می‌کنیم، انگار که چیز مطلقی وجود نداره و – تقریبن – همه چیز نسبیه. حداقل تا اونجا که من می‌دونم. خب؟

این “بهترین” رو نمی‌فهمم. یا “بدترین” رو.

ببین، اینجایی که اسمش زمین است و ما زندگی می‌کنیم، همه چیز نسبت به چیز دیگر “بدتر” است یا “بهتر”. پس “احسن” چی هست این وسط؟ من نمی‌دونم.

دوم اینکه تو این زندگی ماها، هیچ وقت “خوب خوب خوب” یا “بد بد بد” وجود نداره. همیشه همه چیز با هم هست.

مثلن در عین حال که روزگار خوشی داری، چیزهایی هم هست که مایه عذاب یا دردسره، و یا دورانی که همه چیز گه و نکبته، چیزهای خوبی برای دلخوش کردن هم پیدا می‌شه.

میزان خوب بودن یا بد بودن حال ما، دقیقن بسته به اینه که تو اون زمان “خوب ها” بیشتر باشن در مجموع، یا “بدها”!

همین. گفتم گویا یه فرق‌هایی هست بین آنچه که اینجا وجود دارد و تصویری که شما داری از بالا می بینی.

تو رفتی و من ماندم.

مثل همه‌ی آن آدم‌هایی که رفتند و من همیشه ماندم همین‌جا. گیریم دوسه قدم این ورتر یا آن ورتر.

برو! تو هم برو.

چه فرقی می‌کند؟ لندن باشد یا تورنتو؟ استرالیا باشد یا پاریس؟

گیریم که این‌بار اسمش “چین” باشد. دیگر چه فرقی می‌کند؟

نفهمیدی، یا خودت خواستی نفهمی.

تو هم برو، پیش از اینکه بشنوی دوستت دارم…

…

تو رفتی و من ماندم... ماندم، پشت سر...

دسته‌بندی شده در: Hurt, Life, چس ناله ها, روزمره ها Tagged: All-One, alone, feel, feeling, Hurt, Life, lonely, lonely life, love, man, Pain, تنهایی, درد, روزمره ها, روزمره گی, زندگی ]]> http://chosnaleh.wordpress.com/2010/03/11/%d8%aa%d9%88%d8%8c-%d8%b1%d9%81%d8%aa%db%8c/feed/ 0 Farbod 42 http://chosnaleh.wordpress.com/2010/02/27/%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%a8%da%af%db%8c%d8%b1/ http://chosnaleh.wordpress.com/2010/02/27/%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%a8%da%af%db%8c%d8%b1/#comments Sat, 27 Feb 2010 08:43:27 +0000 Farbod http://chosnaleh.wordpress.com/?p=1203 ]]> یاد بگیر، با آدمها باش، تا وقتی که با تو هستند.

بخند، تا وقتی با تو می‌خندند.

زندگی کن، تا وقتی که با تو زندگی می‌کنند.

وقتی که نمی‌خواهند، وقتی که نیستند، فراموش کن و راهت را برو…

به گ.ا می‌رویم

می‌خوابیم

به گ.ا می‌رویم

بیدار می‌شویم

به گ.ا می‌رویم

می‌خوابیم

.

.

.

گاهی هم آن وسط‌ها، زندگی می‌کنیم.

الان، بعد از این همه وقت، هنوز هم همونجور فکر می‌کنم.

گیر کرده ام بر سر یک دوراهی بد فرم، که چه بکنم آینده زندگی ام را و کارم را.

همینجوری خل خلی ادامه بدهم و به لذت های ذهنی ام فکر کنم و خوش باشم برای خودم و ارزش بدهم به خل بودنم؟ با همه  سختی هایی که دارد خودش و دردسرهایش.

یا اینکه پیشنهادشان را قبول کنم و بشوم کارمندی کت و شلوار پوش که هر روز ساعت هشت صبح کارت می زند و چهار عصر!

به شدت عصبی ام و نمی دانم که چه کار کنم. برای خیلی چیزها در زندگی ام جنگیده ام. آنقدری که دیگر خسته ام و فرسوده. نه امیدی به آسمان دارم و نه پشتوانه ای روی زمین که اعتماد کنم بهش. اما تصور کارمندی برای جماعتی که نهایت دیدشان جومونگ و ویکتوریاست، لرزه می اندازد به بدنم.

عین خر گیر کرده ام در گل!

اگر کارمند بشوم خیلی چیزها را باید بگذارم کنار، از وبلاگ بگیر تا نقاشی -های نیمه تمام- تا خیلی از دوستان و خیلی چیزهای دیگر را که خود به خود در زندگی یک کارمند متوسط الپایه جایی ندارند. عوضش چی گیرم می آید؟ یک حقوق نسبتن خوبِ ثابت، وام، ماموریت، بیمه و بعدازظهرهای با خانواده و مشتی از این چیزها.

همه چیزی که همه عمر مبارزه کرده ام باهاش و فرار کرده ام ازش دارد ذره ذره به سرم می آید! کجا را اشتباه کردم؟

To The World

نوشته شده در چس ناله ها, خزعبلات Tagged: All-One, alone, cold, Life, lonely, روزمره ها, روزمره گی, زندگی ]]> http://chosnaleh.wordpress.com/2009/12/24/to-the-world-2/feed/ 0 Farbod Faaaak http://chosnaleh.wordpress.com/2009/12/08/%d8%ae%db%8c%d9%84%db%8c-%d9%88%d9%82%d8%aa%d9%87/ http://chosnaleh.wordpress.com/2009/12/08/%d8%ae%db%8c%d9%84%db%8c-%d9%88%d9%82%d8%aa%d9%87/#comments Tue, 08 Dec 2009 18:47:38 +0000 Farbod http://chosnaleh.wordpress.com/?p=1167 ]]> خیلی وقته که دیگه، فقط با لیوان چایی دستام گرم می شه…

فک کن یکی هست که حال می‌کنی با بودنش، فک می‌کنی که خوبه که با هم باشین، یه حس خوبی داری، وَرِ گاگول‌منش دلت می‌گه، ای ول، برو جلو، برو خوش باشین با هم، بهش ابراز کن حستو، همه چی درست می‌شه…

بعد؛ اون مغز منطقی دلیل بیار لعنتیت، هی می‌گه نه، مردک مگه چی داری تو؟ مگه کی هستی اصن تو؟ چی فک کردی با خودت؟؟ وقتی معیار همه چیز پولِ و تو با سر و وضعت و با ماشین داشته یا نداشته‌ات قضاوت می‌شی، دیگه چه کشکی؟ چه پشمی؟؟ خودتو مسخره می‌کنی یا دختر مردمو؟؟

بعد هی این می‌کشه، هی اون می‌زنه، و تو می‌شینی همینجوری اسکل، که ای بابا… ای بابا!

حیف که نمی‌خوام حالشون بد بشه. حیف.

- کف دستهام عرق می‌کنه! بدم می‌آد.

نمی‌دانست دو سال صبر کرده‌ام تا به این لحظه. دوسال!

که راه برویم توی خیابان، دوتایی!

نمی دانستی که دو سال صبر کرده‌ام تا بدانم قلبم را تمام برای تو خواهم گذاشت. فقط برای تو.

دستم را کردم توی جیبم. پی سیگار…

خیلی وقت پیش/ تهران/ میدان هفت تیر

از طریقbe my autumn by =cat-woman-amy on deviantART.

کل زندگی را کن فیکون و شاید هم کن لافیکون می کنم. نمی دانم هنوز.

فقط می دانم که دوران جدیدی دارد شروع می شود که معلوم نیست آخرش چه می شود.

امیدوارم خوش باشد…. وگرنه که دیگر هیچ!

اما، بايد خفه شود و بزند توى سر دلتنگى و خودش را سبك نكند!

دل غلط مى‌كند تنگ كسى بشود.

"The Letter I Left Unwritten" by: "nerdynotdirty"

شاید خوشی پیش از طغیان باشد. شاید هم نه. انگار بی‌تفاوتیست به همه چیز. نمی‌دانم حال خودم را زیاد…

بیشتر از هر چیز، ذهنم خالی است. از همه چیز. مخصوصن از سوال. سوالهای بی جواب.

روزهای خوبیست؛ و می‌دانم که انفجاری در راه است…

یادم باید باشد که کم نیاورم. که دپرس نشوم. که زه نزنم زیرش.

می دانم که پاییز است،می دانم که غم و غصه دارم. یادم هست که دلم شکسته. به خاطر دارم که زخمی شده ام از زندگی. می دانم که توهین شده بهم.

اما، مهم است، یادم باشد که دارم پوست می اندازم.

همه اینها یادم باشد و یادم باشد که حق ندارم بنشینم. نباید بایستم. باید بروم همچنان و به هر راهی و بهانه ای که شده دپرس نشوم.

نباید کم بیاورم این روزها… یادم باشد!

اشتباهی بود که من در برداشتم داشتم و باعث آزار خودم و دیگران شدم. باید زودتر از اینها می‌فهمیدم که کجای رابطه ایستاده‌ام. که دیر فهمیدم.

بابتش باید عذرخواهی کنم. عذر می‌خواهم. ببخشید که برداشتم کلن اشتباه بود و آزارتان دادم با رفتار نسنجیده‌ام.

زنده‌به‌گور / صادق هدایت

از اینجا +

ماه ها گذشته و من خیلی زور زدم که احساساتم را سرپوش بگذارم رویش و منحرفش کنم که یک موقع نکند بد بشود روزگارش و اینها…

نمی دانم حالا وقتش هست که منتشر بشود یا نه، هنوز می ترسم…

خسته ام و سردرگم…

"we are all going to die" by: teenslasher

زودتر از بقیه بزنم له کنم همه را تا لهم نکنند!

نبینمشان تا ببینند مرا!

بله، تنها راهش همینست…

روزمره گی امانم را بریده است! بدفرم… همه چیز به طرز تهوع آوری تکراری ست. همه چیز عذاب آور و حال به هم زن!

گه به این زندگی…

Let's finish this shit!

بس است دیگر! بس است …

سوال نکنید! جواب نمی دهم!

Don't Speak With Me!!

لطفن فقط خواب و خیال باشد، لطفن!

این روزها همه اش دلم می خواهد بمیرم. راحت بشوم. بمیرم و راحت بشوم از این زندگی سگی و زهرماری. دلم هم نمی آید خودم را بکشم. نه! دلم می خواهد مثلن ماشین بیاید بزند، یا از بلندی پرت شوم. یا سکته کنم توی خواب. یک جوری سربه نیست شوم و راحت. خسته ام خیلی. من آدمی نبودم که بنشینم پشت میز و هی بروم خانه و بیایم سرکار و هی بروم و هی بیایم. من آدم یک جا نشستن نبودم که. آدم ول کن و برو بودم. بی هیچ دغدغه ای. بی هیچ نگرانی برای توضیح به کسی. یا بی هیچ نگرانی برای شام شب کسی. بی هیچ تعهدی! من آدم راحتی ها بودم. آدم رفتن ها، نماندن ها. آن وقت الان چهارسال آزگار است که هی می روم و هی می آیم. هر روز. هفت روز هفته. روزی هشت ساعت و ده ساعت و شانزده ساعت. من آدم کتاب بودم. آدم نقاشی بودم. آدم موسیقی بودم. آدم ترمینال های کثیفِ بدرنگِ شهرهای ناشناس بودم. آدم پرواز بودم. الان ولی، آدم نشسته ی تنهای غمگین خسته ی خسته ی ناامیدم.

من کجا آدم رنگ پرده آشپزخانه بودم. نوع کریستال آجیل خوری و استیل قاشق گود سوپ خوری. کی شدم من؟ کجا اینطور شد که نفهمیدم؟؟ از کی بخارشوی فلان وات کِـنوود برایم مهم شد و قیمت مرغ و ماهی؟ کِـی بود که نفهمیدم؟ چرا نفهمیدم؟ آخرین باری که بساط نقاشی ام را ولو کرده بود کف خانه کی بود؟ چه شد که حبس کردم قلم موهایم را توی آن انباری دو در یک و کتابهایم رفتند زیر تخت. تا جا باز شود برای شکلات خوری نقره. کی همه این اتفاقها افتاد که نفهمیدم؟

همیشه می دانستم که آب از یک جا ماندن می گندد و آدمی هم! آدم هم از یکنواختی است که می گندد. همه ی عمرم تلاش کرده بودم که نگذارم یکنواختی و عادت روی همه چیز را بگیرد. و حالا خودم تا فرق سر گیر کرده ام توی این لجنزار. لجنزاری که اسمش را گذاشته ام زندگی! هه! زندگی! محض دلخوشکنک!

دلم می خواهد بمیرم. دلم می خواهد یکی از همین روزها، سیگارم را که روشن کردم، بی هوا که دارم از اتوبان رد می شوم، له بشوم زیر چرخ های ماشین. بلکه این طوری شکسته بشود سد این یکنواختی و عادتی که زندگی نکبتی را احاطه کرده است. شاید اینطوری بشوم دوباره همان کولی که خودش بود و کوله و تخته شاسی و دوربین و جاده. جاده و آدمها و زندگی.